eissopost.nl

CUISINE SAUVAGE

Spanje is berucht om zijn stierengevechten, in delen van Afrika wordt de faraonische besnijdenis nog uitgevoerd, op Borneo snellen ze koppen, en typisch Nederlands is de prak. Nederlanders zijn trouwens ook het enige volk dat een abstract schilderij mooier vindt dan een landschapje met een bergmeertje. Het kan niet anders, of wij herkennen in die non-figuratieve kleurenpracht ons favoriete voedsel.

Wij hebben onze vork niet om mee te prikken maar om mee te prakken. Aardappels, groente en vlees dienen, vóór het nemen van de eerste hap, snel en gewelddadig veranderd te worden in een grauwe smurrie, liefst verdronken in een ruime hoeveelheid sju. Vette. Er zijn er die een kuiltje in het midden maken, zodat de sju in een vijvertje komt, maar dat is niet verplicht.

De geschiktste groenten voor dit doel zijn bloemkool en spruitjes, die gaan vrijwel zonder protest op in het grote geheel. Hardere koolsoorten zijn daarentegen juist het moeilijkst, maar mits fijn genoeg gesneden voldoen ook zij prima in de praktijk. Het vlees zou eigenlijk elke dag gehakt moeten zijn, maar de gevorderde prakkers draaien hun hand ook niet om voor verschillende soorten worst.

Deze gevorderde prakkers (meest mannen uit de kleine middenstand) kunnen tevens in tien tellen een genadeloze prak maken zonder rond hun bord te morsen. Beginnelingen (vooral kinderen van beiderlei kunne) hebben vaak evenveel prak buiten als binnen de rand van hun bord liggen. Volwassen vrouwen prakken nauwelijks en zijn dus eigenlijk een beetje on-Nederlands.

In verband met ons prakken wordt wel gezegd, dat Nederland nu eenmaal geen eetcultuur heeft. Geen eetcultuur! Terwijl de vreemdeling tientallen ingrediënten al bij voorbaat in één pot gooit, is de Nederlander met zijn vork een doe-het-zelver. Op zijn bord klontert hij de uiteenlopende bestanddelen van zijn maaltijd aaneen tot een moeras van holistisch culinair genot: in ieder hapje, hoe klein ook, zit van alles een beetje. Zijn internationaal vermaarde vermogen om zompige gronden te bedwingen zet zich aldus voort in de vorm die zijn gastronomische genoegens aannemen.

Interessant is hierbij de vraag naar de toekomst van de prakcultuur in het licht van de multiculturele samenleving. Ook in het meest leerstellige prakgezin schijnt tegenwoordig wel eens wat anders op tafel te komen dan aardappels, vlees en groente. De benadering van het voedsel blijft evenwel dezelfde. En dus valt in deze huiskamers te aanschouwen, hoe geharde prakveteranen een rijsttafel tot een vormloze hete bruinigheid omtoveren, of, als ze eens Noordafrikaans eten, de couscous, de kikkererwten, de courgette, de kool en de kip samen tot een onbestemde klei pletten.
Dat is pas cuisine sauvage.